قیام ایران در روز هفتم: خونریزی در ملکشاهی و وحشت خامنهای در برابر ملت معترض
- Mohammad Imani
- Jan 4
- 2 min read
شنبه ۱۳ دیماه ۱۴۰۴
قیام ایران در روز هفتم
محمد ایمانی
روز شنبه ۱۳ دیماه ۱۴۰۴، قیام سراسری مردم ایران وارد هفتمین روز خود شد و به یک نقطه عطف تعیینکننده رسید. این خیزش که در ابتدا به صورت اعتراضات پراکنده آغاز شده بود، اکنون به شورشی سراسری علیه دیکتاتوری مذهبی تبدیل شده است. تلاش رژیم برای بهره برداری از تعطیلات چهارروزه و فرو نشاندن اعتراضات شکست خورد و برعکس، دامنه ناآرامیها به استانها گسترش یافت و به ۷۵ شهر در ۲۵ استان کشور رسید. همزمان، خشونت حکومتی و جسارت مردمی به طرزی بی سابقه افزایش پیدا کرد.
تراژدی اصلی روز هفتم در شهر ملکشاهی از توابع استان ایلام رقم خورد. نیروهای امنیتی و لباس شخصی با استفاده از سلاح گرم مستقیماً به سوی تجمع جوانان معترض آتش گشودند. شاهدان محلی این رویداد را «کشتار خونین» توصیف کردهاند. گزارشها از کشته شدن چندین نفر و مجروح شدن ده ها تن حکایت دارد؛ بهگونهای که بیمارستان خمینی ملکشاهی مملو از زخمی ها شد و فراخوان فوری برای اهدای خون منتشر گردید. پس از این واقعه، رژیم شهر را در محاصره نظامی قرار داد، اما مردم نهتنها عقب نشینی نکردند، بلکه ملکشاهی را به نماد مقاومت و انتقام خواهی تبدیل کردند.
علی خامنهای پس از شش روز سکوت، در سالمرگ قاسم سلیمانی به صحنه آمد. سخنان او بیش از هر چیز بیانگر هراس عمیق از بیثباتی و فروپاشی بود. وی تلاش کرد میان مردم و معترضان شکاف ایجاد کرده و جوانان قیامکننده را «اغتشاشگر» و «عامل دشمنان خارجی» معرفی کند. با این حال، همین موضعگیریها اعتراف تلویحی به تهدید جدی قیام علیه پایههای نظام محسوب میشود. در مقابل، مریم رجوی تأکید کرد که اکثریت ملت ایران دشمن استبداد دینیاند و مأموریت تاریخی مردم، پایان دادن به حاکمیت ولایت فقیه است.
در تهران، با وجود فضای شبهحکومتنظامی، مردم سد ترس را شکستند. در نازیآباد، معترضان موتورسیکلتها و خودروهای نیروهای سرکوب را به آتش کشیدند و با شعار «مرگ بر خامنهای» خیابان ها را به تصرف خود درآوردند. در هفتحوض نیز برای دومین شب پیاپی تجمعات گسترده با شعار «مرگ بر دیکتاتور» برگزار شد.
قیام به سایر شهرها نیز گسترش یافت. در مشهد شعارهای تند علیه کلیت نظام سر داده شد. در شیراز، دانشجویان با آتش زدن لاستیکها خیابانها را مسدود کرده و با گاز اشکآور نیروهای سرکوب مقابله کردند. در کازرون، تجمع عظیمی در میدان شهدا شکل گرفت که با تیراندازی نیروهای امنیتی مواجه شد.
تلاش بقایای سلطنت مدفون، در هماهنگی با پاسداران و بسیجیها، برای انحراف قیام از طریق تزریق شعارهای انحرافی و صداگذاری بر روی کلیپهای تظاهرات، نه تنها ناکام ماند بلکه به تقویت شعار ملی
«مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر»
انجامید.
همبستگی مردمی حتی از درون زندانها نیز ادامه یافت. زندانیان سیاسی در قزل حصار و اوین با ارسال پیام هایی، حمایت خود را از جوانان شورشی اعلام کرده و بر ضرورت خلع سلاح نیروهای سرکوب تأکید کردند.
در پایان روز هفتم، تصویری روشن شکل گرفت: رژیم، علیرغم استفاده از قطع اینترنت، بازداشت های گسترده، گاز اشک آور، گلوله و ترفندهای انحرافی، نتوانسته قیام را متوقف کند. شعارهای مستقیم علیه خامنهای و آمادگی نسل جوان برای رویارویی با ماشین سرکوب، نشان میدهد که ملت ایران از نقطه بازگشت عبور کرده است.
#ایران #تظاهرات #قیام #مریم_رجوی #شورای_ملی_مقاومت #ستمگر#شاه#رهبر#سپاه
Comments